(11. Hafta) İlk Buluşma
Sevgiliyle
ilk kez buluşur gibiydi heyecanım. Erkenden uyandım. Güzel bir duştan sonra en
güzel elbiselerimi giydim. İçim içime sığmıyordu. Güzel bir kahvaltıdan sonra buluşma yerine
vardım. Tam zamanında varmıştım. Bekletmek olmazdı sevgiliyi. Kalabalıktı
buluşma yerimiz. İçeride herkesin farklı bir heyecanı vardı yüzüne yansıyan. Kim
bilir kiminin ikinci buluşmasıydı, kiminin ise benim gibi ilk… Saatlerin biran
önce geçmesini ve bana seslenmesini beklemeliydim… Beklemek zordur normalde.
Ama sevgiliyi beklemek en güzel bekleyiştir. İçin içine sığmaz. Tüm saçma
şeyleri o anda düşünürsün. Bu arada yalnız değildik bu buluşmamızda. Doktorumuz
ve sevgili eşim de yanımdaydı. E ne de olsa doktorumuz olmadan buluşmamız
imkansızdı. Ve buluşma zamanımız gelmişti…
Sevgilime
kavuşmuştum en sonunda. Onu ilk kez görüyordum. Minik ellerini havaya
kaldırarak; merhaba anne ve baba demesini, ayaklarını sağa sola oynatarak; yaramazlık
sinyalini vermesini, o minik kafasını oynatarak; rahatıma düşkünüm anne
demesini, o minik parmağını ağzına götürerek; beni güzel besle demesini
gözyaşları içinde eşimle birlikte izledik. Eşim de çok heyecanlıydı. Yerinde
duramıyordu. Bebeğimiz el kaldırınca o da merhaba diye el salladı. İletişime
geçmişlerdi bile J En
güzeli de en son o minik poposunu dayayarak; sen rahat et anne her şey yolunda
demesiydi. Hiç bitmesin istedim. Sanki sürekli orda öyle yatarak onu
izleyebilirdim. Doktorumuzun ekranı kapatmasıyla birlikte, ya biz bu
randevuları sıklaştırsak mı dedim J.
Onun tomurcukken büyümesini izlemek muhteşem bir duyguydu. Sanırım o an
annelerin evlatları için nasıl duygular besleyebileceğini az da olsa anladım. Allah'a şükür her şey yolundaydı.
