(11. Hafta) İlk Buluşma

                Sevgiliyle ilk kez buluşur gibiydi heyecanım. Erkenden uyandım. Güzel bir duştan sonra en güzel elbiselerimi giydim. İçim içime sığmıyordu.  Güzel bir kahvaltıdan sonra buluşma yerine vardım. Tam zamanında varmıştım. Bekletmek olmazdı sevgiliyi. Kalabalıktı buluşma yerimiz. İçeride herkesin farklı bir heyecanı vardı yüzüne yansıyan. Kim bilir kiminin ikinci buluşmasıydı, kiminin ise benim gibi ilk… Saatlerin biran önce geçmesini ve bana seslenmesini beklemeliydim… Beklemek zordur normalde. Ama sevgiliyi beklemek en güzel bekleyiştir. İçin içine sığmaz. Tüm saçma şeyleri o anda düşünürsün. Bu arada yalnız değildik bu buluşmamızda. Doktorumuz ve sevgili eşim de yanımdaydı. E ne de olsa doktorumuz olmadan buluşmamız imkansızdı. Ve buluşma zamanımız gelmişti…

                Sevgilime kavuşmuştum en sonunda. Onu ilk kez görüyordum. Minik ellerini havaya kaldırarak; merhaba anne ve baba demesini,  ayaklarını sağa sola oynatarak; yaramazlık sinyalini vermesini, o minik kafasını oynatarak; rahatıma düşkünüm anne demesini, o minik parmağını ağzına götürerek; beni güzel besle demesini gözyaşları içinde eşimle birlikte izledik. Eşim de çok heyecanlıydı. Yerinde duramıyordu. Bebeğimiz el kaldırınca o da merhaba diye el salladı. İletişime geçmişlerdi bile J En güzeli de en son o minik poposunu dayayarak; sen rahat et anne her şey yolunda demesiydi. Hiç bitmesin istedim. Sanki sürekli orda öyle yatarak onu izleyebilirdim. Doktorumuzun ekranı kapatmasıyla birlikte, ya biz bu randevuları sıklaştırsak mı dedim J. Onun tomurcukken büyümesini izlemek muhteşem bir duyguydu. Sanırım o an annelerin evlatları için nasıl duygular besleyebileceğini az da olsa anladım.  Allah'a şükür her şey yolundaydı.